گویا؛ یعنی روشن.

۱. گاهی یک حرف، پیش از آن‌که خوانده شود، دیده می‌شود.
«گویا» برای همین لحظه ساخته شده؛ جایی که فرم‌ها فقط وظیفه‌ی خوانده‌شدن ندارند و بخشی از پیام هستند.
گویا یک فونت نمایشی برای عنوان‌نویسی است؛ مخصوصاً جایی که قرار است یک عنوان در میان شلوغیِ محیط دیده شود و شخصیت خودش را داشته باشد.
فرم آن از یک زبان بصری مدرن شکل گرفته، اما در جزئیاتش می‌توان ردپای ویژگی‌های رسم‌الخطی را دید؛ عناصری که به شکل کنترل‌شده وارد طراحی شده‌اند.
گویا تلاشی است برای ساختن فرمی تازه برای عنوان؛ فرمی که هم ریشه‌ای در نوشتار فارسی دارد و هم به زبان طراحی امروز نزدیک است.

۲. گویا حاصل یک کلاس آموزشی بود؛ جایی که فرم‌ها بر پایه‌ی تغییر و اصلاح تدریجی شکل می‌گرفتند.
فرم‌های اولیه بیشتر هندسی و خام بودند. در ادامه، با آزمون و تغییر فرم‌ها، ویژگی‌های فرمی و خطی به تدریج وارد طراحی شدند و مسیر کار را از یک ساختار صرفاً هندسی دور کردند.
در این میان، توجه به کنتراست و وزن هم بخشی از روند شکل‌گیری فونت بود. بعضی از فرم‌های اولیه سنگین‌تر بودند و برای رسیدن به نتیجه‌ی نهایی، بارها تغییر کردند.
شاید بتوان گویا را جایی میان سنت نوشتاری و طراحی معاصر دید؛ نه بازسازی گذشته، بلکه برداشتی تازه از بعضی ویژگی‌های آن.

۳. در طراحی گویا، مهم‌ترین چیزی که دنبالش بودم، پیدا کردن یک شخصیت متمایز بود؛ فرمی که میان فونت‌های امروز آشنا باشد ولی تکرار نمونه‌های موجود نباشد.
پیدا کردن فرم متفاوت، به تنهایی کافی نیست. برای من مهم بود که این تفاوت در استفاده‌ی واقعی هم قابل کنترل باشد.
در روزهای اول طراحی، بعضی از فرم‌ها بیش از حد سنگین بودند و خواندن بعضی ترکیب‌ها را دشوار می‌کردند. به جای اینکه برای حفظ فرم اولیه از خوانایی بگذرم، سعی کردم راهی پیدا کنم که با مدیریت بخشی از فرم‌ها، هر دو ویژگی حفظ شوند.
نتیجه فونتی است که برای تندخوانی طراحی نشده. گویا قرار است در عنوان دیده شود، مخاطب را لحظه‌ای متوقف کند و بعد خوانده شود.
برای من، طراحی گویا بیشتر از پیدا کردن چند فرم متفاوت بود؛ مسئله پیدا کردن تعادلی بود که در آن فرم، کاربرد و شخصیت در کنار هم قرار بگیرند.

یونس دهقانی / مردادماه ۱۴۰۵