بعضی متن‌ها صرفاً برای خوانده‌شدن نوشته نمی‌شوند؛ قرار است دیده شوند، تأثیر بگذارند و حضوری فراتر از معنای خود بدهند. در فرهنگ نوشتاری ایران نیز خط همیشه چیزی بیشتر از ابزار ارتباطی بوده است؛ از کتیبه‌های باشکوه و فرمان‌های مقتدر تا یک صفحه غزل که قرن‌هاست دلبری می‌کند. زبان بصری نوشتار، همواره شأن و جایگاه متن را تقویت می‌کند.
قلم الوند با همین نگاه شکل گرفت؛ از روزهای اولِ فرایند طراحی در دوره‌ی راست‌چین، هدف، رسیدن به تایپ‌فیسی متمایز و برون‌گرا بود که قرار بود در عین جسارت، آشنا و صمیمی و عین استواری، روان و پویا باشد. فونتی که برای فضای دیزاین معاصر طراحی شده باشد و در زمینه‌های متفاوت از جمله هویت بصری و جلد کتاب تا پوستر، تبلیغات، نشریات و رسانه‌های اجتماعی انتخاب مناسبی باشد؛ و بتواند در اندازه‌های متنی و در فضای وب شخصیت و خوانایی خود را به خوبی حفظ کند.
برای رسیدن به این ویژگی‌ها، از ترکیب دو دستگاه خطی کمک گرفته شد. نسبت سطح به دورِ بالا، یادآور ثلث است؛ و شکل حروف، تناسبات و کرسی‌گذاری بیشتر به نسخ عثمانی نزدیک است. هماهنگی با حرکت طبیعی قلم، چشم‌های بزرگ، دندانه‌های بلند، زوایای تیز، و تکرار فرم مربع در چشم‌ها و کاسه‌ها نیز به شخصیت، انسجام و تمایز حروف کمک کرده‌اند.
در ادامه‌ی مسیر طراحی، و بعد از موفقیت فونت الوند در سومین هفته تایپ تهران در سال ۱۴۰۴، و دریافت جایزه در بخش رقابتی، شخصیت فونت مسیر جدی‌تری را در پیش گرفت، کنتراست ضخامت کم‌تر و شیب زاویه قلم بیشتر شد، هندسه‌ی حروف نظم بیشتری گرفت و فرم حروف هم‌آوا تر شد.
الوند فونتی‌ست مدرن با نگاهی به گذشته و هویتی مستقل؛ فونتی برای عنوان‌هایی که باید دیده شوند و برندهایی که دنبال تمایز می‌گردند.