نتایج پژوهش‌ها به‌طور خیلی خلاصه
• کودکان تشخیص می‌دهند که چه فرمی برای خواندن و کدام فرم برای نوشتن است. استفاده از خط نسخ، به کودک کمک می‌کند تا با فونت‌های پرمصرف و متداول زودتر ارتباط برقرار کند و آن‌ها را بخواند.
• کودکان در آغاز، حرف به حرف می‌خوانند؛ سپس در سنین بالاتر شروع می‌کنند به خواندن کلمه به کلمه. بنابراین در آغاز بسیار مهم است که یکایک حروف بسیار واضح و قابل تشخیص باشند.
• کودکان قلم‌های آشنا، بازیگوش، غیر رسمی و نزدیک به دست‌خط خود را بیش‌تر ترجیح می‌دهند. حس گرم و خوش‌آمدگو داشتن قلم باعث می‌شود کودک نوشته را دوست‌داشتنی‌تر فرض کند. کودکان حروف نابالغ (infant) را ترجیح می‌دهند، اما تأثیر چشم‌گیری در کیفیت خواندن آن‌ها ندارد، بیش‌تر عنصری انگیزشی است برای خواندن.
• بر اساس یک نظر سنجی، دو سوم معلمان، به‌دلیل تمیزی و وضوح حروف و نزدیکی به دست‌خط کودکان، حروف سنس را ترجیح می‌دهند. خیلی از ناشران بر اساس نظر معلم‌ها که فونت بچه‌ها باید به دست‌خطشان نزدیک باشد، قلم‌های سنس را انتخاب و استفاده می‌کنند.
• حروف اومانیست، خواناتر و از حروف هندسی روان‌ترند؛ پس دوری از هندسه‌ی کامل مفید است.
• وجود تفاوت آشکار در شکل حروف باعث تشخیص آسان‌تر و سریع‌تر حروف شده و خطاها را کاهش می‌دهد. وقتی ارتفاع اسندر و دیسندر نسبتاً زیاد باشد، تفاوت فرمی بیش‌تر شده و تشخیص حروف آسان‌تر می‌شود. پس فرم‌هایی که در محدوده‌ی میانه‌اند، نباید بیش‌ازحد بزرگ شوند.
• فاصله‌گذاری‌های باز در داخل حروف، بین حروف، کلمه‌ها، سطرها فشردگی بین فرم‌های سیاه را کمتر کرده و باعث می‌شود کودک با توقف کم‌تری نوشته را بخواند. بهتر است عرض کاراکترها باز و سخاوتمندانه باشد؛ اما نه عریض.
• از قلم انداختن کلمه، تکرار کلمه و جا انداختن یک سطر از مشکلاتی‌اند که به دلیل نامناسب بودن فاصله‌گذاری به وجود می‌آید.
• کودکان منعطف‌تر و وفق‌پذیرتر از چیزی‌اند که خیلی از معلم‌ها فکر می‌کنند.
• اضافه کردن، برعکس کردن جهت و ترتیب کلمه و اصلاح شخصی از مشکلاتی‌اند که به خاطر دشواری متن به وجود می‌آید. خواه مربوط به محتوا باشد، یا مشکل تایپوگرافیک.